Rechabici byli szczególnym klanem w Izraelu, wywodzącym się od Jonadaba, syna Rekaba. Już w czasach króla Jehu (IX w. przed Chrystusem) wyróżniali się swoją gorliwością w walce z bałwochwalstwem. Jonadab dał swoim potomkom surowe zasady życia: nie pili wina, nie budowali domów, nie zakładali winnic ani pól, ale mieszkali w namiotach, prowadząc prosty i wędrowny tryb życia. Miało to zachować ich w czystości i odrębności od ludów pogrążonych w grzechu.

Najpełniejszy obraz Rechabitów znajdujemy w Księdze Jeremiasza, rozdziale 35, gdzie Bóg posłużył się ich przykładem jako lekcją dla całego Izraela.

Jer 35,2
„Idź do rodu Rechabitów, mów z nimi i zaprowadź ich do domu Pańskiego, do jednej z komnat, i daj im do picia wina”.

Prorok Jeremiasz posłusznie wykonał polecenie:

Jer 35,3
„Wziąłem więc Jezoniasza, syna Jeremiasza, syna Chabassinjasza, jego braci, wszystkich jego synów i cały ród Rechabitów”.

W świątyni prorok podał im kielichy:

Jer 35,5
„I postawiłem przed synami rodu Rechabitów czasze pełne wina i kubki, i rzekłem do nich: Pijcie wino!”.

Rechabici jednak odmówili, mówiąc, że Jonadab, ich przodek, zabronił im pić wino i nakazał mieszkać w namiotach. Ich wierność przykazań ojca stała się wyrzutem sumienia dla Izraela, który nie słuchał samego Boga.

Dlatego prorok przekazał im obietnicę:

Jer 35,18
„Do rodu Rechabitów rzekł Jeremiasz: Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Za to, że słuchaliście przykazań Jonadaba, waszego ojca, i strzegliście wszystkich jego nakazów, i czyniliście zgodnie z tym, co wam przykazał – dlatego Jonadab, syn Rekaba, nie zabraknie męża, który by stał zawsze przede Mną”.

---

Znaczenie duchowe

Rechabici są wzorem posłuszeństwa, wierności i pokory. Choć kierowali się jedynie nakazem swojego ziemskiego ojca, okazali konsekwencję i niezłomność, jakiej brakowało całemu narodowi wobec Boga. Ich przykład do dziś przypomina, że Bóg ceni lojalność i wierność – nawet w sprawach małych.